เรื่อย เรื่อย

ทำบล็อกใหม่ เพราะอันปัจจุบันที่มีอยู่มีคนรู้จักอ่านอยู่เยอะ เปิดเผยมากไม่ได้ (มีใครเป็นอย่างนี้ไหม)

มีหลายเรื่องราวในใจที่อยากพูด แต่ไม่เคยพูด

ในยุคที่คนบูชาผู้หญิงเก่ง ผู้หญิงที่ดูแลตัวเองได้

ในฐานะที่คนมองว่า ฉันเป็นผู้หญิงสมัยใหม่ จึงไม่เคยเอ่ยปาก ไม่เคยพูดกับใคร ว่า

เหงาเหลือเกิน

ทุกครั้งที่มีเวลาว่าง ซึ่งก็มีอยู่น้อยนิด

ถามตัวเองทุกครั้ง ว่า จะอยู่คนเดียวอีกนานแค่ไหน

มีอะไรไม่ดีหรือเปล่า ฉันถึงไม่มีใคร

มันผิดพลาดที่ตรงไหน ... คนที่เคยอยู่ในชีวิต เขาถึงไม่อยู่แล้ว

คิดถึงเหลือเกิน

ไปดูหนังคนเดียวจนเป็นเรื่องปกติ

ชีวิตมีงานเป็นที่ยึดเหนี่ยว ว่างก็อ่านหนังสือบ้าง เที่ยวบ้าง

เจอผู้คนใหม่ ๆ ตลอดเวลา ได้พูด ได้คุย ได้รู้จัก

บางคนก็ชื่นชม บางคนมีน้ำใจมาเป็นห่วงเป็นใย

แต่ไม่มีใครมาอยู่ตรงนี้

ข้าง ๆ

ตรงที่จะเป็นส่วนเพิ่มเติมของรอยยิ้มในวารวัน

ตรงที่จะทำให้หนังสนุกขึ้น ทำงานได้ไม่มีท้อ

ไม่มีใคร

เหนื่อยเหลือเกิน